της συγγραφέως ΒΟΥΤΣΚΟΓΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗΣ:


"Το ξέρεις πως μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά;

Τα κατάλευκα φτερά της πετάριζαν με τσαχπινιά, όταν με μια χορευτική στροφή βρέθηκε δίπλα στο κατσικάκι που την κοιτούσε απορημένο.
"Αν μείνω εδώ μαζί σου, θα με φροντίζεις;" το ρώτησε.

Παρατηρούσε, γύρω τριγύρω, το Αγρόκτημα της Γεωργικής Σχολής κι ένας θαυμασμός λαμπύριζε στα μάτια της.
"Μωρέ, τι όμορφα που είναι εδώ!"


Το κατσικάκι χοροπήδησε και τέντωσε το κεφαλάκι του προσπαθώντας να την αγγίξει.

" Θα σαγαπώωωω!" του φώναζε εκείνη κάνοντας κύκλους γύρω του, μέχρι που πήγε και στάθηκε ακριβώς μπροστά του.

"Τι είναι εδώ;" ρώτησε.
Είχε βάλει τα χέρια στη μέση σουφρώνοντας το μουτράκι της θεατρικά.

"Σέρρες!" απάντησε περήφανο το κατσικάκι.

Τίναξε τα φτερά της παιγνιδιάρικα κι άνοιξε τα χέρια της διάπλατα.
"Θα είμαστε πάντα χαρούμενοι σου λέω!"


 

Ένας ήχος απέσπασε την προσοχή τους.

Το κατσικάκι κλώτσησε χαρωπά τα πόδια του και στάθηκε με παιδιάστικη ανυπομονησία απέναντι στον άνθρωπο που πλησίαζε.

"Έρχονται για το γάλα", της είπε κι εκείνη του έσκασε ένα φιλί στη μύτη και πέταξε πέρα στο καταπράσινο κτήμα χοροπηδώντας μία αριστερά και μία δεξιά.


Την είδε που πιάστηκε από δυο φύλλα ενός δέντρου, να κουνιέται ρυθμικά πέρα δώθε, αλλά γρήγορα έστρεψε το βλέμμα στο ζεστό χάδι του ανθρώπου που του μιλούσε.

"Αν μείνεις εδώ, όλοι θα μας φροντίζουν!" έπρεπε να της είχε πει.

"Αν μείνουμε για πάντα παιδιά, θα μπορούμε και μεις οι νεραιδούλες να μιλάμε με τους ανθρώπους!" σκέφτηκε εκείνη , και τα φτερά της τινάχτηκαν χειροκροτώντας...

x

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας αποδεχτείτε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την πολιτική cookie.

Δέχομαι Αρνούμαι Κέντρο απορρήτου